10 . پرهيز از حسادت : حسد آن است كه شخص ، آرزوى نابودى نعمت و امتياز از كسى كند كه شايسته دارا بودن آن است ، در هر شغل ممكن است عده‌اى از همكاران از انسان جلوتر قرار گيرند كه نبايد آن را حمل بر خوش‌شانسى آن‌ها و بر بدشانسى خود كرد و يا نسبت به آن‌ها حسادت ورزيد ، بلكه بايد علل موفقيت آنان و علل عدم موفقيت خود را يافت . معمولا كسانى كه در كار خود از روابط عمومى خوبى برخوردارند در جذب مشترى موفق‌تر هستند بيش‌تر پيشرفت مىكنند . امروزه ارتباط به عنوان هنر هشتم مطرح شده است . در هرحال شيوه كار آن‌ها مىتواند الگو قرار گيرد . زندگى آنگاه نشاط دارد كه همه با تلاش بتوانند در ميدان رقابت سالم به حيات اجتماعى خود ادامه دهند . در نهى از حسادت در روايات چنين آمده است : « قال علي عليه السّلام اسود الناس عيشا الحسود » « 1 » : بدترين مردم از نظر زندگى ، حسود است . در روايت ديگرى آمده است : « الحاسد يضره بنفسه قبل ان يضر الحسود » : حسود قبل از اينكه به ديگران ضرر بزند به خود آسيب مىزند . در روايات گفته شده كه مؤمن غبطه مىخورد و منافق حسد مىورزد . 11 . امانت‌دارى : راز هركس به‌منزله امانتى است كه به ديگرى سپرده مىشود . اگر اين امانت بدون اجازه در اختيار كسى يا جايى قرار گيرد ، خيانت در امانت است . در روايات امانت‌دارى در كنار صداقت و راستگويى آمده و دليل آن ، ارتباط بين آن دو است كه راستگويى ، صداقت در سخن است و امانت‌دارى ، صداقت در عمل ، تا جايى كه در آموزه‌هاى دينى به صراحت گفته شده ملاك ديندارى نماز طولانى و روزه نيست بلكه صداقت و اداى امانت است : « لا تنظروا الى طول ركوع الرجل و سجوده فان ذلك شيء اعتاده فلو تركه استوحش

--> ( 1 ) . مستدرك الوسائل ، ج 2 ، ص 327 .